Ιστορίες που ίσως να έχουν συμβεί.


Photo

Sep 23, 2014
@ 5:40 am
Permalink

Όλα ξεκίνησαν εκεί κάπου το 2006. Πρωτοετής στο Πανεπιστήμιο, νέοι φίλοι, νέα μέρη, νέα διάθεση. 
Κάθε μέρα  νύχτα ρουφούσαν την Αθήνα και κάθε πρωί ανακάλυπταν και κάτι ακόμη ανεξερεύνητο το οποίο ορκίζονταν να κάνουν δικό τους!
Εκείνο το χρόνο έκανε και το πρώτο  αργοπορημένο ταξίδι στο εξωτερικό. Με τα λεφτά του διπλώματος οδήγησης που “απο Δευτέρα” θα πήγαινε να αρχίσει. Το πήρε απόφαση ότι δε θα βγάλει (ακόμα δεν έχει), έκλεισε εισητήρια και έφυγε για Αγγλία.
Είχε πάντοτε υπ’ όψιν αυτη τη γενικευμένη φρενίτιδα για τη Βρετανία. Σε κάποιους άρεσε η μουσική, σε άλλους τα πάρκα, σε άλλους το κλίμα και σε άλλους απλά η μόδα. 
Έφτασε στο Λονδίνο, το είδε, το ευχαριστήθηκε, το ερωτεύτηκε και γύρισε πίσω  για να προστεθεί στους “πιστούς”. 
Αγόρασε μέχρι και κάλτσες με την Αγγλική σημαία. ήταν πολύ χαριτωμένες φυσικά αλλα αυτό δεν εμπόδισε την Ι. να την κοροιδεύει για αρκετό καιρό μέτα.
Ύστερα από λίγους μήνες δήλωσε ορθά κοφτά στους γονείς ότι θέλει να φύγει για μεταπτυχιακό μετά τις σπουδές και βάλθηκε να ψάχνει το κατάλληλο μέρος. 
Από τότε έκανε πολλά ακόμα ταξίδια στο “νησί” και κάθε φορά το αγαπούσε ενα τσικ παραπάνω.  Για τη μυρωδιά κατα κύριο λόγο. Αυτή τη χαρακτηριστική αγγλική μυρωδιά, ενα κράμα υγρασίας, παλιατζούρας και νοσταλγίας από κάτι που δεν ήξερες καν ότι σου έλειπε. 
Τα χρόνια πέρασαν, το μεταπτυχιακό ήρθε και πέρασε κι αυτο σε μια καταπληκτική χρονιά. Κατα 8 χρόνια μεγαλύτερη πλέον και χωρίς αναγκαστικά περισσότερο μυαλό στο κεφάλι είπε “θα μείνω λίγο ακόμη”.
Κατα τη διάρκεια μιας βόλτας σε ενα από τα δεκάδες φιλανθρωπικά καταστήματα της νέας της γειτονιάς, είδε την κούπα της φωτογραφίας.
"Θα τη στείλω στη μαμα μου να κοροϊδέψουμε" σκέφτηκε και γέλασε με την μανία των Άγγλων να περιστρέφουν τα πάντα γύρω από τη Βασιλεία τους,
Και μετά ήρθαν στο μυαλό ΕΚΕΙΝΕΣ οι κάλτσες.
Εκείνες οι χρυσοπληρωμένες κάλτσες που είχε περήφανα αγοράσει, φορεμένες ελάχιστα μέχρι και σήμερα για να διατηρηθούν.
Δεν αγόρασε τίποτα και βγήκε από το μαγαζί σκεπτόμενη ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι μανούλες στο μάρκετινγκ. Έχουν καταφέρει εναν κόσμο ολόκληρο να αγοράζει χάρτινα αφισάκια της βασίλισσας και το λαό τους να πίνει το απογευματινό του τσάι υπό την εποπτεία της late princess τους.
Γύρισε σπίτι και ξέθαψε τα καλτσάκια. 
God how she loved this country!

Όλα ξεκίνησαν εκεί κάπου το 2006. Πρωτοετής στο Πανεπιστήμιο, νέοι φίλοι, νέα μέρη, νέα διάθεση. 

Κάθε μέρα  νύχτα ρουφούσαν την Αθήνα και κάθε πρωί ανακάλυπταν και κάτι ακόμη ανεξερεύνητο το οποίο ορκίζονταν να κάνουν δικό τους!

Εκείνο το χρόνο έκανε και το πρώτο  αργοπορημένο ταξίδι στο εξωτερικό. Με τα λεφτά του διπλώματος οδήγησης που “απο Δευτέρα” θα πήγαινε να αρχίσει. Το πήρε απόφαση ότι δε θα βγάλει (ακόμα δεν έχει), έκλεισε εισητήρια και έφυγε για Αγγλία.

Είχε πάντοτε υπ’ όψιν αυτη τη γενικευμένη φρενίτιδα για τη Βρετανία. Σε κάποιους άρεσε η μουσική, σε άλλους τα πάρκα, σε άλλους το κλίμα και σε άλλους απλά η μόδα. 

Έφτασε στο Λονδίνο, το είδε, το ευχαριστήθηκε, το ερωτεύτηκε και γύρισε πίσω  για να προστεθεί στους “πιστούς”. 

Αγόρασε μέχρι και κάλτσες με την Αγγλική σημαία. ήταν πολύ χαριτωμένες φυσικά αλλα αυτό δεν εμπόδισε την Ι. να την κοροιδεύει για αρκετό καιρό μέτα.

Ύστερα από λίγους μήνες δήλωσε ορθά κοφτά στους γονείς ότι θέλει να φύγει για μεταπτυχιακό μετά τις σπουδές και βάλθηκε να ψάχνει το κατάλληλο μέρος. 

Από τότε έκανε πολλά ακόμα ταξίδια στο “νησί” και κάθε φορά το αγαπούσε ενα τσικ παραπάνω.  Για τη μυρωδιά κατα κύριο λόγο. Αυτή τη χαρακτηριστική αγγλική μυρωδιά, ενα κράμα υγρασίας, παλιατζούρας και νοσταλγίας από κάτι που δεν ήξερες καν ότι σου έλειπε. 

Τα χρόνια πέρασαν, το μεταπτυχιακό ήρθε και πέρασε κι αυτο σε μια καταπληκτική χρονιά. Κατα 8 χρόνια μεγαλύτερη πλέον και χωρίς αναγκαστικά περισσότερο μυαλό στο κεφάλι είπε “θα μείνω λίγο ακόμη”.

Κατα τη διάρκεια μιας βόλτας σε ενα από τα δεκάδες φιλανθρωπικά καταστήματα της νέας της γειτονιάς, είδε την κούπα της φωτογραφίας.

"Θα τη στείλω στη μαμα μου να κοροϊδέψουμε" σκέφτηκε και γέλασε με την μανία των Άγγλων να περιστρέφουν τα πάντα γύρω από τη Βασιλεία τους,

Και μετά ήρθαν στο μυαλό ΕΚΕΙΝΕΣ οι κάλτσες.

Εκείνες οι χρυσοπληρωμένες κάλτσες που είχε περήφανα αγοράσει, φορεμένες ελάχιστα μέχρι και σήμερα για να διατηρηθούν.

Δεν αγόρασε τίποτα και βγήκε από το μαγαζί σκεπτόμενη ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι μανούλες στο μάρκετινγκ. Έχουν καταφέρει εναν κόσμο ολόκληρο να αγοράζει χάρτινα αφισάκια της βασίλισσας και το λαό τους να πίνει το απογευματινό του τσάι υπό την εποπτεία της late princess τους.

Γύρισε σπίτι και ξέθαψε τα καλτσάκια. 

God how she loved this country!


Photo

Sep 22, 2014
@ 9:05 am
Permalink

"Ορίστε που κατάντησα σαν το τουριστάκι να τραβάω φωτογραφίες το Big Ben και βρέχει κιόλας." Σκέφτηκε ενώ καθάριζε την οθόνη του κινητού από τις ψιχάλες που είχαν αρχίσει πια να πέφτουν όλο και πιο χοντρές.
Έξαλλος ήταν. Ο καυγάς δεν είχε φύγει ακόμα από το μυαλό του ή για να το πούμε καλύτερα αδυνατούσε να σκεφτεί οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό.
Η βροχή είχε δυναμώσει όμως και αναγκαστικά έπρεπε να ξεχάσει τα χτεσινοβραδινά γεγονότα και να βρει ενα μέρος να κρυφτεί αφού όπως πάντα κυκλοφορούσε χωρίς ομπρέλα. Μάγκας. 
"Ας πάω να πιώ ενα καφέ μέχρι να τελειώσει τη συνέντευξη της και μετα θα τα ξεκαθαρίσουμε όλα." Είπε και τράβηξε προς το Waterloo αγνοώντας μέσα στη φούρια του πόση ώρα περπάτημα χρειαζόταν για να φτάσει στο σταθμό. 
Χωρίς ομπρέλα και χωρίς μυαλό. Μια ζωή η ίδια ιστορία. Αλλα αυτή τη φορά είχε και εναν ακόμα μπελά στο κεφάλι του. Ένα μπελά με ξανθά μαλλιά ονόματι Κορίνα.
Απ’ τους γλυκόπικρους μπελάδες που σου κλέβουν το μυαλό και το πετάνε στα βρωμόνερα του Τάμεση. 
Αυτή τη φορά δε θα του γλίτωνε όμως. Θα της τα έψελνε κανονικά. Ή έτσι επαναλάμβανε τουλάχιστον προσπαθώντας (μάταια) να ξεχάσει την αδυναμία που της είχε και να πείσει τον εαυτό του.
Ο ήρωας μας λέγεται Στέφανος. 
Είναι ψηλός, 27 χρονών, φοιτητής και καθόλου ονειροπόλος.
Η Κορίνα είναι λίγο μικρότερη, ενθουσιώδης και κακότροπη
Η σχέση τους σε 2 λέξεις: Εκρηκτικός Συνδυασμός.

"Ορίστε που κατάντησα σαν το τουριστάκι να τραβάω φωτογραφίες το Big Ben και βρέχει κιόλας." Σκέφτηκε ενώ καθάριζε την οθόνη του κινητού από τις ψιχάλες που είχαν αρχίσει πια να πέφτουν όλο και πιο χοντρές.

Έξαλλος ήταν. Ο καυγάς δεν είχε φύγει ακόμα από το μυαλό του ή για να το πούμε καλύτερα αδυνατούσε να σκεφτεί οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό.

Η βροχή είχε δυναμώσει όμως και αναγκαστικά έπρεπε να ξεχάσει τα χτεσινοβραδινά γεγονότα και να βρει ενα μέρος να κρυφτεί αφού όπως πάντα κυκλοφορούσε χωρίς ομπρέλα. Μάγκας. 

"Ας πάω να πιώ ενα καφέ μέχρι να τελειώσει τη συνέντευξη της και μετα θα τα ξεκαθαρίσουμε όλα." Είπε και τράβηξε προς το Waterloo αγνοώντας μέσα στη φούρια του πόση ώρα περπάτημα χρειαζόταν για να φτάσει στο σταθμό. 

Χωρίς ομπρέλα και χωρίς μυαλό. Μια ζωή η ίδια ιστορία. Αλλα αυτή τη φορά είχε και εναν ακόμα μπελά στο κεφάλι του. Ένα μπελά με ξανθά μαλλιά ονόματι Κορίνα.

Απ’ τους γλυκόπικρους μπελάδες που σου κλέβουν το μυαλό και το πετάνε στα βρωμόνερα του Τάμεση. 

Αυτή τη φορά δε θα του γλίτωνε όμως. Θα της τα έψελνε κανονικά. Ή έτσι επαναλάμβανε τουλάχιστον προσπαθώντας (μάταια) να ξεχάσει την αδυναμία που της είχε και να πείσει τον εαυτό του.

Ο ήρωας μας λέγεται Στέφανος. 

Είναι ψηλός, 27 χρονών, φοιτητής και καθόλου ονειροπόλος.

Η Κορίνα είναι λίγο μικρότερη, ενθουσιώδης και κακότροπη

Η σχέση τους σε 2 λέξεις: Εκρηκτικός Συνδυασμός.