Ιστορίες που ίσως να έχουν συμβεί.


Text

Oct 19, 2014
@ 3:57 am
Permalink

Κάθε φορά που χάνομαι γυρίζω πίσω…

Ή κάθε φορά που γυρίζω σκέτο χωρίς κλεμμένο τίτλο από τον Άσαρκο.

image

Σε κάποια πράγματα δε χωράνε ενδιάμεσα. Αισθήματα εννοώ. Σε κάποια πράγματα που δεν είναι καθόλου πράγματα. Όπως π.χ ενας ηθοποιός. Ή μάλλον κάποιοι ηθοποιοί. Ή τους λατρεύεις ή τους σιχαίνεσαι. Ή κάποια φαγητά. Όπως η φέτα. Ή τη λατρεύεις ή… έχεις πρόβλημα.

Ενίοτε συμβαίνει και με καταστάσεις.

Μια από αυτές είναι και τα γυρίσματα.

Όχι του καιρού. Ούτε του τροχού.

Τα γυρίσματα στο σπίτι.

Τώρα βέβαια θα μου πείς που ήσουν και γυρνάς σπίτι;

Σπίτι ήμουν θα σου πω.

ΕΧΜ.. τι εννοείς;                       

Ζω στην Αγγλία τον τελευταίο χρόνο. Κουβαλήθηκα (κυριολεκτικά) με το ζόρι για σπουδές αφήνοντας πίσω μια καταραμένα δραστήρια Ελλάδα όχι σε terms δουλειάς ή διασκέδασης. Για το τελευταίο δηλαδή δεν ξέρω γιατί ούσα άνεργη ήμουν και άφραγκη much ώστε να μην παρτάρω.

Μάζεψα λοιπόν τα μπογαλάκια μου και πήγα στη χώρα που πάει το 80% των φοιτητών της Ελλάδας που επιλέγουν σπουδές στο εξωτερικό.

Και τόσο δεν ήθελα να πάω που λίγες μέρες μετά την άφιξη μου είχα κλείσει εισητήρια για να γυρίσω τα Χριστούγεννα.

Έλα όμως που τα Χριστούγεννα δεν ήθελα να γυρίσω και σύρθηκα στο αεροδρόμιο. Για να μην μιλήσω για τα λεφτά που έδωσα για να αλλάξω το εισητήριο της επιστροφής και να γυρίσω πίσω άρον άρον Πρωτοχρονιάτικα [ναι, δεν είναι δική μου η ιδέα του να ταξιδεύεις Πρωτοχρονιά- κάπου είχα διαβάσει ότι είναι σούπερ αντικομφορμιστικό και είπα να το κάνω και εγώ (lame)].

Το 10ήμερο όμως των Χριστουγέννων στην Ελλάδα ήταν υπέροχο. Οκ, μου έλειπε η Αγγλία but still… ημουν πίσω. Φίλοι, βόλτες, λαμπάκια, μελομακάρονα… Χριστούγεννα dude. How can you not like it?

Το Πάσχα δε γύρισα άλλα έκλεισα νωρίς νωρλις τα εισητηριάκια μου για το καλοκαίρι.

Και το καλοκαίρι ήρθε και εγω μάζεψα τα μπογαλάκια μου, μετακόμισα το δωμάτιο της εστίας 2 ορόφους πιο πάνω, αποχαιρέτησα το παλιό δωμάτιο και πήρα την παραφουσκωμένη μου βαλίτσα και γύρισα και πάλι Ελλάδα.

Πάλι με βαριά καρδιά όμως.

Γιατί ξες τί γίνεται… Είσαι κάπου, περνάς και καλά ε, δε θέλει πολύ καλοσυνηθίζεις και άντε να ξαναμπεις στο τριπάκι «πίσω».

Γυρίζω πίσω, «μαχ μουχ δε θέλω τί ήρθα εδώ» και τα λοιπά και τα λοιπά. Μετά από μια βδομάδα «μαχ μουχ δε θέλω να γυρίσω πίσω ακόμα, ωραία είναι εδώ.»

Άστα, κυκλοθυμία φουλ. Απαλεύτου και του τρελού γωνία.

Περνάει το μηνάκι, να σου η Νερίνα πάλι στα αεροδρόμια και τώρα τέλος και το Πανεπιστήμιο που σημαίνει «δεν ξέρω μαμα σου λέω πότε θα έρθω. Δεν ξέρω αν θα είναι Χριστούγεννα. Μόλις τελειώσουν τα λεφτά αναγκαστικά θα έρθω πάντως.»

Ξαναπαίρνω βαλίτσα, ξαναφτάνω Αγγλία με τα μούτρα να ακουμπάνε σχεδόν πάτωμα.

Βγαίνω έξω και Ω! Είχε ήλιο (= ευκολότερη μετάβαση).

 Αλλά δεν ήταν ο ήλιος.

 Ήταν αυτη η μυρωδιά της Αγγλίας.

Αυτή η σαπίλα ποτισμένη με μπύρα και ξύλο ή κάτι τέτοιο ή καμία σχέση αλλα τέλοσπαντων ΑΥΤΗ η μυρωδιά που σε υποδέχεται πάντα χωρίς καθυστέρηση στις αφίξεις και σου θυμίζει γιατί αγαπάς τούτο το βρωμόνησο.

Οκτώβρης 2014.

Δεν τελείωσαν –ακόμα- τα λεφτά. Δεν λες ότι αυγατίζουν κιόλας βέβαια…

Πάντως Χριστούγεννα φέτος Ελλάδα γιοκ αφού εκεί που βρήκες να κουτσοδουλέψεις η αγορά προστάζει 26 Δεκέμβρη massive εκπτώσεις και Πρωτοχρονιά ανοιχτά μαγαζιά.

Τέλεια #ΝΟΤ

Άρα; Τί εννοείς απο Γενάρη και αν?

Άρα… δίνεις τα λεφτά που δεν έχεις στα εισητήρια  και λες σε ΟΛΟΥΣ ότι έρχεσαι. Για 5 μέρες, για 5 μέρες. Ό,τι μπορεί  ο καθένας.

Και νασου στο αεροδρόμιο λοιπόν έχοντας σηκωθεί από τις 7.30 το χάραμα, έχοντας δουλέψει 6 ώρες και ταξιδέψει άλλες 2 να περιμένεις να περάσει το βράδυ να φτάσει η ρημαδοπτήση το επόμενο πρωί.

Ήταν σε εκείνο το σημείο που ψιλοέπεφτε το κεφάλι απ’ τη νύστα, προσπαθούσα να ξεχάσω ότι κατουριέμαι γιατί ταξίδευα μόνη και ποιός θα μου προσέχει τα πράγματα , είχα ακούσει ό,τι είχα κατεβασμένο και είχα ματαξαναδεί Χάρι Πότερ.

Ήταν σ’ εκείνο το σημείο που σκέφτηκα πόσο παράξενο είναι αυτό το συναίσθημα. ΄

Όταν είμαι εδώ  σα να θέλω να είμαι εκεί και όταν είμαι εκεί σα να περιμένω να γυρίσω εδώ.

Γιατί έχουμε χτίσει μισές ζωές από τη μία και μισές από την άλλη. Απο επιλογή ή όχι ο καθένας.

Γιατί ποιός είπε ότι σπίτι είναι μόνο το πατρικό ή μόνο αυτό που νοικιάζεις?

Γιατί δεν μπορούμε όλοι να πάμε να ξενιτευτούμε και να την παλέψουμε (γιατί κάποιοι την παλεύουν υπ’ όψιν)

Γιατί έγινα αυτό που κορόιδευα τόσα χρόνια… ελληναράς να πηγαινοέρχομαι Ελλάδα – Αγγλία με την πρώτη ευκαιρία.

Κάθε φορά που γυρίζω πίσω…

Είναι σα να μην έχω φύγει ποτέ.

Γιατί όλοι μου οι φίλοι είναι εκεί. Οι παλιοί και αγαπημένοι. Οι καινούριοι και πολλά υποσχόμενοι!

Γιατί η γάτα μου με περιμένει πάντα στο μπαλκόνι το βράδυ να γυρίσω.

Γιατί το (παλιό μου) δωμάτιο είναι όπως το άφησα με σημαντικά μικροπράγματα στις ντουλάπες.

Και μόνο η μάνα μου μένει να μου θυμίζει ότι σε λίγο θα ξαναφύγω.

Πάντα φεύγω με βαριά καρδιά.

Και φτάνω πίσω στη γνωστή μυρωδιά, στην καινούρια ζωή που δεν είναι καλύτερη ή χειρότερη, μόνιμη ή προσωρινή είναι απλα το τώρα μου.

Φτάνω και νιώθω σα να μην έφυγα.

Γιατί και εκεί έχεις άλλα πράγματα. Εξίσου αγαπημένα και απαραίτητα.

Στο ενδιάμεσο. Transitπου λενε και στα αεροδρόμια (μια μέρα να μιλήσουμε για την ααγάπη στα αεροδρόμια)

Κι όμως νομίζω ότι άρχισα αυτο το κείμενο λέγοντας ότι κάποια πράγματα δεν έχουν ενδιάμεσες καταστάσεις.

 Ή τα λατρεύεις ή τα μισείς.

image

βλέμμα στην πσίπσι*

Φακ.

 


Text

Oct 6, 2014
@ 10:24 am
Permalink

Survival tips προς ανέργους και μια συνταγή γλυκού!

image

Ο σωστότερος τίτλος θα ήταν “Survival tips από μια άνεργη προς λοιπούς ανέργους για να μη μας βρουν στη μπανιέρα  με κομμένο λαιμό και μια συνταγή γλυκού για να παχύνετε τους φίλους σας ύπουλα και γρήγορα” Αλλά μας έχουν μάθει ότι δεν αρέσουν- Λέει- στον κόσμο οι τίτλοι- σιδηρόδρομοι και έτσι τον έκοψα. Όχι ότι θα τον γλιτώνατε όμως.

Υ.Γ Αν είσαι εδώ μόνο για τη συνταγή κάνε ενα γρήγορο scroll down γιατί γενικά μιλάω πολύ.

Έχοντας μια κάποια εμπειρία βρε αδερφέ από τον χωροχρόνο της ανεργίας και έχοντας κατορθώσει μετα κόπων και βασάνων να είμαι ακόμα alive and breathing (#yeys for that),  αποφάσισα να μοιραστώ την αγάπη (πωπω χάλια να μεταφράζεις αγγλικές εκφράσεις στα ελληνικά) και να σου πω πώς τα κατάφερα όταν ΌΛΑ έδειχναν ότι οδεύω προς το γνωστό “Κεφάλι- τοίχος”.

Πάμε λοιπόν:

Grand Tip- King of all tips: Πάρτο σοβαρά! Αν ανήκεις στην κατηγορία των αισιόδοξων ανθρώπων που πιστεύουν ότι σε λίγο ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός να ξέρεις ότι α) Σε ζηλεύω! β) είναι πολύ μεγάλο αβαντάζ. Αν ανήκεις στην κατηγορία “τα βλέπω όλα σκούρα, τίποτα δεν θα πάει ποτέ καλά για μένα” ή κάπου ενδιάμεσα έστω, τότε ΠΑΡΤΟ ΣΟΒΑΡΑ γιατί η ανεργία είναι μια επίπονη διαδικασία την οποία συγκρίνω με τον ήχο του τροχού στον οδοντίατρο. Είσαι καθηλωμένος και δεν ξέρεις σε τί κατάσταση θα βγεις από εκει μέσα.

Πάρε λοιπόν την απόφαση ότι θα το παλέψεις και θα ξεζουμίσεις ό,τι εποικοδομητικό υπάρχει να ξεζουμίσεις από μια τέτοια κατάσταση. 

Survival tip 1: Μάθε να μαγειρεύεις! 

(Αν ξέρεις ήδη σκίπαρε στο επόμενο)

Θα είσαι μπόλικες ώρες μέσα στο σπίτι δυστυχώς, κυρίως λόγο της έλλειψης χρημάτων. Αυτο δε σημαίνει ότι πρέπει να σε βρουν μια μέρα παγωμένο στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση ή το ίντερνετ. Γι’ αυτό τις στιγμές της μεγάλης άνιας σύρε τα πόδια σου στην κουζίνα (οπυ θα έχει κ ζέστη το χειμώνα) και βάλε μπρος τη φαντασία σου. 

Πρώτον θα νιώσεις καλύτερα που θα έχεις φτιάξει κάτι με τα χεράκια σου (ναι,  μπορεί να καεί τις πρώτες φορές- κλάιν). Δεύτερον, ΘΑ ΤΟ ΦΑΣ ΜΕΤΑ!!! 

Ευχή και κατάρα σου δίνω ου μπλέξεις με τα τύπου “Gourmet συνταγές για να εντυπωσιάσετε” που έχουν μέσα τρούφες και φύλλα χρυσού από το άγριο μαγικό δάσος των ιπποτών και κοστίζουν μια περιουσία. Ξεκίνα τα πειράματα και εύκολα κ δοκιμασμένα πραγματάκια.

Survival Tip 2: Διάβαζεεεεε!

Κανείς δε μπορεί να σε υποχρώσει να χάσεις τα πιο δημιουργικά σου χρόνια. ΚΑΝΕΙΣ!

Ξεκίνα το διάβασμα και δεν εννοώ χομπίστικα. Ναι, δυστυχώς δεν εννοώ λογοτεχνία. Επιτρέπεται και αυτό δηλαδή αλλα τώρα θα μιλήσουμε για κάτι ακόμα πιο χρήσιμο. Σίγουρα κάποιος τομέας είναι το specialty σου. Σίγουραα για να τον διάλεξες το αγαπούσες ή εστω κάτι σου άρεσε βρε αδερφέ. Τα ξέρεις όλα;

Μην απαντήσεις. Όχι. Ούτε και πρόκειται να τα μάθεις ποτέ όλα. Αυτό όμως που είναι εφικτό είναι να κάτσεις 2 ώρες ανα 2 μέρες και να μορφωθείς. Και στο τέλος θα έχεις κερδίσει 2 καλά με τον τρόπο αυτό: Πρώτον, δε θα νιώθεις ότι όσο δε δουλεύεις μένεις πίσω στο επάγγελμα και τις εξελίξεις (4**** σημαντικό) και δεύτερον θα γίνει όντως ανταγωνιστικός και όχι με την έννοια που το προωθούν οι αγαπημένοι μας κυβερνώντες, αλλα επειδή όντως θα έχεις jumbo γνώσεις. (5***** σημαντικό).

Y.Γ. Ψάξε και τα free online courses που υπάρχουν.

Survival Tip 3: Βγες!

Άντε και μαγείρεψες. Άντε και διάβασες. άντε και κοιμήθηκες. ΈΛιωσες και στις σειρές. Δεν έχει περάσει η ώρα και αν έχει περάσει ίσως είναι ώρα πια για ένα άλμα στον έξω κόσμο. Αλλα… Αλλά το πορτοφόλι σου κλαίει. 

Welp, ας συμφωνήσουμε ότι πρέπει να συμβιβαστείς ότι δε θα ζεις όπως ζούσες. Θα περνάς όμως καλά. Μια είναι η λύση: Prioritize! Που σημαίνει, κάτσε κάτω και πες έχω χ ποσό να ξοδέψω και ψ πράγματα που θέλω να κάνω. Πόσα ψ με παίρνει να κάνω με τα χ και να έχω και να φάω;

Ακριβώς. Με λίγα λόγια σου λέω ότι δε θα βγεις και Τρίτη για ποτάκι κ Τετάρτη στη συναυλία αλλα μια και καλή την Τετάρτη. Ε, και; 

Survival Tip 4: Μάθε μια τέχνη κι άστηνε κι άστηνε κι αμα πεινάσεις πιάστηνε. Διπλής χρήσης. Μπορείς είτε να την μάθεις τώρα είτε να την πιάσεις τώρα. Αποφασίζεις κ παίρνεις. 

Εγω που είμαι γνωστή άμουση κ κουτσουράκι δεν είχα τέχνη να πιάσω οπότε αποφάσισα να μάθω…

Κοινώς βρήκα χόμπι. Λέγοντας χόμπι δεν εννοώ να μάθεςι τέννις έτσι; Είπαμε φτηνές λύσεις. Εγω έπιασα όλα μου τα περιοδικά (που είναι πολλά), τα πετσόκοψα και τα έκανα κολάζ. Πολυ χαιρόμουν αν και το καθάρισμα στο τέλος είναι βαρετό να ξες. 

Εσυ τώρα μπορεί  να έχεις ποδήλατο. Σούπερ πάρτο και αλώνισε. Μπορεί να πιάνει το χέρι σου στην κοπτοραπτική. Ακόμα καλύτερα, θα σου κοστίσει 1 εισητήριο μετ’ επιστροφής να πας μια βόλτα στο κέντρο και να κλέψει; ιδέες από Ζαρα και Βουκουρεστίου. (ΜΗΝ πάρεις τις κάρτες μαζί γιατί τότε δεν εγγυώμαι τί θα κοστίσει).

Συνταγή για Flapjack!

Δυστυχώς δεν ξέρω να σου δώσω την τέλεια συνταγή για brownies, cupcakes κλπ της μοδός, όμως ξερω τη συνταγή για ένα αγαπητό αγγλικό γλυκό που βρίσκω όπου σταθώ και όπου βρεθώ. Είνια εύκολο, φτηνό και μπορείς να κάνεις άπειρες παραλλαγές.

Επίσης είναι τρομερά παχυντικό (να ενα έξτρα τιπ, ξεκίνα τρέξιμο) αν και όλοι στην αρχή την πατάνε με τη φράση “Έλα ρε με βρώμη είναι, υγιεινό ε;” Εεεε, όχι αλλα δε βαριέσαι. Είναι νόστιμο.

Υλικά:

  • Βρώμη
  • 1 πλάκα βούτυρο 
  • Golden Syrup (ναι, και το μέλι μια χαρά δουλειά θα κάνει)

Επιπλέον και προαιρετικά:

  • Σοκολάτα κουβερτούρα
  • Ξηρούς καρπούς, σταφίδες κλπ.

Εκτέλεση:

Προθέρμανε το φούρνο 10’ στους 180’

Εγω τα κάνω όλα με το μάτι οπότε αναλόγως για πόσα άτομα φτιάχνεις βάζεις αντίστοιχη δόση Βρώμης. Γενικά όμως αν θες να κάνεις πολυ καλύτερα να το χωρίσεις σε 2 φόρμες να μη βγει πολύ παχύ. Κάλυψε τον πατο απ’ο τη φόρμα και μετα ρίξε άλλη 1 1/2στρώση. Κόψε το 1/3 απ’ την πλάκα του βούτυρου και λιώσε το. Μόλις το λιώσεις ρίξε το μέσα στη βρώμη και ανακάτεψε τα μέχρι να γίνουν μια μάζα.Αν θέλεις να προσθέσεις και ξηρούς καρπούς τα ρίχνεις όλα στο μίγμα. Πρόσθεσε 2-3 (max.) κουταλιές Golden Syrup ή μέλι. Το Golden Syrup είναι γλυκίζει ελαφρώς περισσότερο. Ανακάτεψε τα όλα μαζί και στρώσε τη μάζα καλά στη φόρμα. 

Βάλε τη φόρμα στο φούρνο μέχρι να χρυσισει από πάνω. Συνήθως 10’ είναι αρκετά.

1’ Πριν το βγάλεις λιώσε την κουβερτούρα και μόλις βγει απ το φούρνο το γλυκό ρίξε τη σοκολάτα και στρώσε τη με μια σπάτουλα από πάνω.

Άφησε το να κρυώσει για 3΄ και κόψε το σε μικρά κομμάτια ή απλα πάρε ενα κουταλοπίρουνο και όρμα!

Γενικά τρώγεται ζεστό αλλα και κρύο δε θα σε απογοητεύσει.

Επιτυχία!

image

photo credits: photeini K.


Text

Oct 1, 2014
@ 4:30 am
Permalink

Πτυχιακή ΤΕΛΟΣ!

image

Ήταν 2 εφιαλτικές μέρες αλλα τελείωσαν.

Παρέδωσα την πτυχιακή μου, είμαι πια ελεύθερη. Θέλεις μπουζούκια; Πάμε Θέλεις μπαράκια; Πάμε. Γιατί είμαι πια ελεύθερη…

Λέω 2 εφιαλτικές μέρες γιατί βεβαίως δεν είχα καταδεχτεί να ασχοληθώ με τις λεπτομέρειες νωρίτερα. Λεπτομέρειες ονομάζεται η μισητή μορφοποίηση και το μοχθηρό excel που σου ορκίζομαι γέλαγε μαζί μου κάθε φορά που προσπαθούσα να φτιάξω μια πίτα της προκοπής.

Θα μου πεις “καλά κουκλίτσα, τελευταία μέρα άφησες τη μορφοποίηση;”

ΝΑΙ!

"Γιατί;  Δεν ήξερες ότι είναι πιο χρονοβόρο κι απ’ το μουσακά;"

ΟΧΙ!

Αφενός διότι στο προπτυχιακό μου, στην υπέρτατη Παντειάρα, δεν είχα κάνει πτυχιακή. Επειδή απλούστατα μπορούσα…

Αφετέρου διότι όλα τα χρόνια του προπτυχιακού είχαμε σχηματίσει μια ωραιότατη ομάδα τριών όπου εγω είχα αναλάβει να γράφω τα δικά μου και ο,τι δεν ήθελαν οι άλλες, η Ι. έκανε τα υπόλοιπα γραψίματα και η Σ. είχε δηλώσει ότι θέλει να κάνει τα format (ενας θεός ξέρει πώς της άρεσε αυτή η δουλειά- γενικά είναι πολύ καλή κοπέλα κ ισορροπημένη, μόνο εκεί το έχανε λίγο).

Μ’ αυτά και μ’ εκείνα λοιπόν φτάσαμε μια μέρα πριν την παράδοση κ το Νερούι φρίκαρε, έκλαιγε στον καναπέ και δε συμμαζεύεται.

Κάπου εδώ να σας πώ λοιπόν ότι οι φίλοι και ο κόσμος που έχετε γύρω σας είναι μεγάλο πράγμα. Μεγάλο τύπου να πάμε να τους ανάψουμε καμιά λαμπάδα γιατί σας το λέω, αυτή η εργασία βγήκε συνεργατικά.

Αλλα βγήκε. Και τελείωσε. Και είμαι πια ελεύθερη να μην ξανανοίξω το καταραμένο αρχείο ποτέ, να τρώω, να κοιμάμαι, να βλέπω ό,τι πιο ηλίθια σειρά υπάρχει και να μη με νοιάζει.

Αν θα μου λείψει το πανεπιστήμιο; Εννοείται θα μου λείψει. Μου λείπει ήδη δηλαδή. Λατρεύω να είμαι φοιτήτρια όπως και ο περισσότερος κόσμος φαντάζομαι.

Εννοείται ότι σκέφτομαι πως πέρσι τέτοιες μέρες ξεκινούσα νέα περιπέτεια, είχα μόλις γνωρίσει φρέσκο κόσμο, πηγαίναμε στα μαθήματα χαλαρές κ ωραίες κ δεν καθόμασταν για καφέ ρε φίλε στη Βανίλια και στη Ντιβέρσο όπως κάναμε παλιά (αυτο σημαίνει ότι ΟΝΤΩΣ μας άρεσε το μάθημα).

Εννοείται πως δε γίνεται να ξεχάσω ποτέ ότι κάθε Δευτέρα που είχαμε 9 το πρωί μάθημα έξω έβρεχε.

Κάθε. Δευτέρα.

Ουφ! 

Όμως ο χρόνος ήρθε και πέρασε, η πτυχιακή μετά κόπων και βασάνων βρίσκεται σε κάποιο γραφείο περιμένοντας να τσεκουρωθεί και εγω …

Εγω, τελείωσα το μάστερ, συνήθισα το πρωινό ξύπνημα και τώρα ψάχνω για δουλειά.

Μήπως ψάχνεις εργαζόμενο;

Υ.Γ Κάνω τα πάντα εκτός από μορφοποίηση. 


Text

Sep 26, 2014
@ 4:50 am
Permalink

Tα πρώτα γενέθλια μακριά απ’ το σπίτι!

image

Εχτές το απόγευμα πήρα το τραίνο και κατευθύνσθηκα προς Λονδίνο. Μένω σε μια περιοχή στα όρια της 6ης ζώνης, μάλλον δηλαδή έξω και από αυτή,

Αυτό βέβαια μάλλον μόνο εμένα το φτωχό μεταναστάστη ενδιαφέρει μια και οι γύρω κάτοικοι είναι ιδιοκτήτες πολυτελών αυτοκινήτων και mansion με ιδιωτικούς κήπους στο ποτάμι. 

Πήρα λοιπόν το τραίνο κοιτώντας κ ξανακοιτώντας το εισητήριο μετ’ επιστροφής που είχα βγάλει γιατί μου είχε φανεί πολύ φτηνό και “έχει γούστο τώρα αυτη η ξινή να μου έβγαλε λάθος και να πληρώνω πάλι.”

Ήταν σωστό τελικά.

Φτάνω Waterloo και παίρνω μετρό για West Hampstead όπου και αριβάρω μέσα σε λίγα λεπτά. Παμπάλαιο μετρό, γρήγορα τραίνα! 

Βγαίνω έξω και περιμένω τον ξάδερφο μου να έρθει να εμ πάρει ενώ παράλληλα χαζεύω μια εφημερίδα που λέει για τις ζημιές των Tesco (δεν τα λυπάμαι), το κορίτσι που αγνοείται, τη Βικτώρια Μπέκαμ και λοιπά.

Ο Ν. έρχεται, πίνουμε ενα καφέ στα σιχαμένα *bucks και με πάει στο “κλειστοφοβικό του στούντιο” όπως ονομάζει την προσωρινή του στέγη στη Γηραιά Αλβιώνα.

Μου δίνει την τσάντα με τα καλούδια της μαμας και εγω λέω συνέχεια “αχ το πουκάμισο μου”, ενώ το μάτι μου έχει πέσει ήδη σε ενα φάκελο.

Ναι, η μαμα μου γράφει γράμματα όσο καιρό λείπω και εννοείται είναι όλα φυλαγμένα.

Επίσης όσο λείπω η μαμά δεν έχει καταφέρει να έρθει και μάλλον δε θα γίνει και σύντομα.

Στο γυρισμό για Waterloo κάθομαι στο βαγόνι και ανοίγω το φάκελο με λαχτάρα. ΜΙα φορά μου είχε κάνει αντιγραφή ενος παλιού παραμυθιού!!!

Αυτή τη φορά είναι μια κάρτα γενεθλίων!

image

"Πρώτη φορά που θα γιορτάσεις γενέθλια εκτός σπιτιού;"

Η κάρτα συνοδεύει το δώρο που μου έχει φτιαξει. Λέω “φτιάξει” γιατί η μαμά μου είναι και χρυσοχέρα και φτιάχνει τέλεια κοσμήματα για όσους δεν το ξέρατε (παραγγελίες εντός).

Εγω πάλι δεν ξέρω από ποιόν πήρα αλλα ούτε κούμπωμα δεν ξέρω να κλείσω. Τί τα θες.

Σήμερα ξύπνησα, φόρεσα το κολιέ-δώρο πάνω από την πυτζάμα μου και μπήκα αμέσως skype.

Μαμά μου λείπεις!


Photo

Sep 24, 2014
@ 9:08 am
Permalink

Σιγά μη φοβηθώ!
Αν είσαι από τους ανθρώπους που πίνουν καφέ (πίνουν λέω όχι ψευτοπίνουν ενα φλιτζανάκι το πρωί) θα μπορέσεις να καταλάβεις πόσο μεγάλο πλήγμα στην καθημερινότητα ενός ανθρώπου είναι να του χαλάσει η καφετιέρα.
Ειδικά αν αυτο συμβεί σε μια εποχή που τα έξοδα τρέχουν και δεν παίζουν περιθώρια για μεγάλες σπατάλες. 
Όλα αυτα τα λέω γιατι κατα βάθος ντρέπομαι που υπάρχει ενας τέτοιος καφές στη φωτογραφία και κάπου εδώ να σημειώσω ότι αν κ έχω χτίσει το γειτονικό Νero δεν πιστεύω παρόλαυτα ότι τέτοιες αλυσίδες τύπου *bucks, Costa κλπ είναι καφές. Είναι γλύκισμα και λιχουδιά. Μέχρι εκεί όμως.
Βράδυ Δευτέρας λοιπόν αγόρασα τον εικονιζόμενο καφεδούγκο και πρωϊνό Τρίτης στρώθηκα στο πάτωμα.
Είχα ενα γέρικο λάπτοπ, ενα καφέ και ενα καινούριο πουφ. Ψέμματα. Είχα επίσης ενα άγχος, ένα τρέμουλο και μια αγωνία. Με λίγα λόγια έιχα συνέντευξη.
Άντε καλέ, προφανώς και δεν ήταν η πρώτη προφανώς και δεν είμαι τόσο ψάρακας. Ήταν όμως η πρώτη σουπερ εξτρα σημαντική παύλα καθοριστική. Με double shot βαρύτητας. Άρα, ΑΓΧΟΣ και ηττοπάθεια τύπου “θα πάρουν αυτοί εμένα, πολύ θράσος έχω να ελπίζω και σε τέτοια”.
Περιττό να σου πω ότι στη 10’ καθυστέρηση του skype call μου είχαν περάσει ΟΛΕΣ οι πιθανές σκέψεις στο μυαλό μου. “Βρήκαν άλλον”, “με ξέχασαν”, “δεν βρίσκουν το προφίλ μου”
Τελικά δεν είχαν βρει ακόμη άλλον, δεν με είχαν ξεχάσει, δε μου ανέφεραν καμία δυσκολία να βρουν το προφίλ μου. Και η συνέντευξη ήρθε και πέρασε. 
Ξέχασα μόνο 1 φορά τη λέξη που έψαχνα - κάτι που το θεωρώ πρόοδο και αν θυμάμαι καλά πέταξα στην recruiter και κάτι τύπου “δε θέλω να μαθαίνω άλλο μόνη μου θέω να τα κάνω κάπου apply”. (Θεέ αν υπάρχεις κάνε να μην το είπα αυτό)
Και τώρα;
Τώρα έφτιαξα χειροκίνητο καφέ με τη γνωστή συνταγή σουρώματος, έκατσα να τελειώσω την πτυχιακή μου και ίχι δε θα ανοιξω τα μαιλ μου παρα μόνο σε κανα 3ήμερο. 
Cross your fingers και εσεις μαζί μου για μια καλή απάντηση!

Σιγά μη φοβηθώ!

Αν είσαι από τους ανθρώπους που πίνουν καφέ (πίνουν λέω όχι ψευτοπίνουν ενα φλιτζανάκι το πρωί) θα μπορέσεις να καταλάβεις πόσο μεγάλο πλήγμα στην καθημερινότητα ενός ανθρώπου είναι να του χαλάσει η καφετιέρα.

Ειδικά αν αυτο συμβεί σε μια εποχή που τα έξοδα τρέχουν και δεν παίζουν περιθώρια για μεγάλες σπατάλες. 

Όλα αυτα τα λέω γιατι κατα βάθος ντρέπομαι που υπάρχει ενας τέτοιος καφές στη φωτογραφία και κάπου εδώ να σημειώσω ότι αν κ έχω χτίσει το γειτονικό Νero δεν πιστεύω παρόλαυτα ότι τέτοιες αλυσίδες τύπου *bucks, Costa κλπ είναι καφές. Είναι γλύκισμα και λιχουδιά. Μέχρι εκεί όμως.

Βράδυ Δευτέρας λοιπόν αγόρασα τον εικονιζόμενο καφεδούγκο και πρωϊνό Τρίτης στρώθηκα στο πάτωμα.

Είχα ενα γέρικο λάπτοπ, ενα καφέ και ενα καινούριο πουφ. Ψέμματα. Είχα επίσης ενα άγχος, ένα τρέμουλο και μια αγωνία. Με λίγα λόγια έιχα συνέντευξη.

Άντε καλέ, προφανώς και δεν ήταν η πρώτη προφανώς και δεν είμαι τόσο ψάρακας. Ήταν όμως η πρώτη σουπερ εξτρα σημαντική παύλα καθοριστική. Με double shot βαρύτητας. Άρα, ΑΓΧΟΣ και ηττοπάθεια τύπου “θα πάρουν αυτοί εμένα, πολύ θράσος έχω να ελπίζω και σε τέτοια”.

Περιττό να σου πω ότι στη 10’ καθυστέρηση του skype call μου είχαν περάσει ΟΛΕΣ οι πιθανές σκέψεις στο μυαλό μου. “Βρήκαν άλλον”, “με ξέχασαν”, “δεν βρίσκουν το προφίλ μου”

Τελικά δεν είχαν βρει ακόμη άλλον, δεν με είχαν ξεχάσει, δε μου ανέφεραν καμία δυσκολία να βρουν το προφίλ μου. Και η συνέντευξη ήρθε και πέρασε. 

Ξέχασα μόνο 1 φορά τη λέξη που έψαχνα - κάτι που το θεωρώ πρόοδο και αν θυμάμαι καλά πέταξα στην recruiter και κάτι τύπου “δε θέλω να μαθαίνω άλλο μόνη μου θέω να τα κάνω κάπου apply”. (Θεέ αν υπάρχεις κάνε να μην το είπα αυτό)

Και τώρα;

Τώρα έφτιαξα χειροκίνητο καφέ με τη γνωστή συνταγή σουρώματος, έκατσα να τελειώσω την πτυχιακή μου και ίχι δε θα ανοιξω τα μαιλ μου παρα μόνο σε κανα 3ήμερο. 

Cross your fingers και εσεις μαζί μου για μια καλή απάντηση!


Photo

Sep 23, 2014
@ 5:40 am
Permalink

Όλα ξεκίνησαν εκεί κάπου το 2006. Πρωτοετής στο Πανεπιστήμιο, νέοι φίλοι, νέα μέρη, νέα διάθεση. 
Κάθε μέρα  νύχτα ρουφούσαν την Αθήνα και κάθε πρωί ανακάλυπταν και κάτι ακόμη ανεξερεύνητο το οποίο ορκίζονταν να κάνουν δικό τους!
Εκείνο το χρόνο έκανε και το πρώτο  αργοπορημένο ταξίδι στο εξωτερικό. Με τα λεφτά του διπλώματος οδήγησης που “απο Δευτέρα” θα πήγαινε να αρχίσει. Το πήρε απόφαση ότι δε θα βγάλει (ακόμα δεν έχει), έκλεισε εισητήρια και έφυγε για Αγγλία.
Είχε πάντοτε υπ’ όψιν αυτη τη γενικευμένη φρενίτιδα για τη Βρετανία. Σε κάποιους άρεσε η μουσική, σε άλλους τα πάρκα, σε άλλους το κλίμα και σε άλλους απλά η μόδα. 
Έφτασε στο Λονδίνο, το είδε, το ευχαριστήθηκε, το ερωτεύτηκε και γύρισε πίσω  για να προστεθεί στους “πιστούς”. 
Αγόρασε μέχρι και κάλτσες με την Αγγλική σημαία. ήταν πολύ χαριτωμένες φυσικά αλλα αυτό δεν εμπόδισε την Ι. να την κοροιδεύει για αρκετό καιρό μέτα.
Ύστερα από λίγους μήνες δήλωσε ορθά κοφτά στους γονείς ότι θέλει να φύγει για μεταπτυχιακό μετά τις σπουδές και βάλθηκε να ψάχνει το κατάλληλο μέρος. 
Από τότε έκανε πολλά ακόμα ταξίδια στο “νησί” και κάθε φορά το αγαπούσε ενα τσικ παραπάνω.  Για τη μυρωδιά κατα κύριο λόγο. Αυτή τη χαρακτηριστική αγγλική μυρωδιά, ενα κράμα υγρασίας, παλιατζούρας και νοσταλγίας από κάτι που δεν ήξερες καν ότι σου έλειπε. 
Τα χρόνια πέρασαν, το μεταπτυχιακό ήρθε και πέρασε κι αυτο σε μια καταπληκτική χρονιά. Κατα 8 χρόνια μεγαλύτερη πλέον και χωρίς αναγκαστικά περισσότερο μυαλό στο κεφάλι είπε “θα μείνω λίγο ακόμη”.
Κατα τη διάρκεια μιας βόλτας σε ενα από τα δεκάδες φιλανθρωπικά καταστήματα της νέας της γειτονιάς, είδε την κούπα της φωτογραφίας.
"Θα τη στείλω στη μαμα μου να κοροϊδέψουμε" σκέφτηκε και γέλασε με την μανία των Άγγλων να περιστρέφουν τα πάντα γύρω από τη Βασιλεία τους,
Και μετά ήρθαν στο μυαλό ΕΚΕΙΝΕΣ οι κάλτσες.
Εκείνες οι χρυσοπληρωμένες κάλτσες που είχε περήφανα αγοράσει, φορεμένες ελάχιστα μέχρι και σήμερα για να διατηρηθούν.
Δεν αγόρασε τίποτα και βγήκε από το μαγαζί σκεπτόμενη ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι μανούλες στο μάρκετινγκ. Έχουν καταφέρει εναν κόσμο ολόκληρο να αγοράζει χάρτινα αφισάκια της βασίλισσας και το λαό τους να πίνει το απογευματινό του τσάι υπό την εποπτεία της late princess τους.
Γύρισε σπίτι και ξέθαψε τα καλτσάκια. 
God how she loved this country!

Όλα ξεκίνησαν εκεί κάπου το 2006. Πρωτοετής στο Πανεπιστήμιο, νέοι φίλοι, νέα μέρη, νέα διάθεση. 

Κάθε μέρα  νύχτα ρουφούσαν την Αθήνα και κάθε πρωί ανακάλυπταν και κάτι ακόμη ανεξερεύνητο το οποίο ορκίζονταν να κάνουν δικό τους!

Εκείνο το χρόνο έκανε και το πρώτο  αργοπορημένο ταξίδι στο εξωτερικό. Με τα λεφτά του διπλώματος οδήγησης που “απο Δευτέρα” θα πήγαινε να αρχίσει. Το πήρε απόφαση ότι δε θα βγάλει (ακόμα δεν έχει), έκλεισε εισητήρια και έφυγε για Αγγλία.

Είχε πάντοτε υπ’ όψιν αυτη τη γενικευμένη φρενίτιδα για τη Βρετανία. Σε κάποιους άρεσε η μουσική, σε άλλους τα πάρκα, σε άλλους το κλίμα και σε άλλους απλά η μόδα. 

Έφτασε στο Λονδίνο, το είδε, το ευχαριστήθηκε, το ερωτεύτηκε και γύρισε πίσω  για να προστεθεί στους “πιστούς”. 

Αγόρασε μέχρι και κάλτσες με την Αγγλική σημαία. ήταν πολύ χαριτωμένες φυσικά αλλα αυτό δεν εμπόδισε την Ι. να την κοροιδεύει για αρκετό καιρό μέτα.

Ύστερα από λίγους μήνες δήλωσε ορθά κοφτά στους γονείς ότι θέλει να φύγει για μεταπτυχιακό μετά τις σπουδές και βάλθηκε να ψάχνει το κατάλληλο μέρος. 

Από τότε έκανε πολλά ακόμα ταξίδια στο “νησί” και κάθε φορά το αγαπούσε ενα τσικ παραπάνω.  Για τη μυρωδιά κατα κύριο λόγο. Αυτή τη χαρακτηριστική αγγλική μυρωδιά, ενα κράμα υγρασίας, παλιατζούρας και νοσταλγίας από κάτι που δεν ήξερες καν ότι σου έλειπε. 

Τα χρόνια πέρασαν, το μεταπτυχιακό ήρθε και πέρασε κι αυτο σε μια καταπληκτική χρονιά. Κατα 8 χρόνια μεγαλύτερη πλέον και χωρίς αναγκαστικά περισσότερο μυαλό στο κεφάλι είπε “θα μείνω λίγο ακόμη”.

Κατα τη διάρκεια μιας βόλτας σε ενα από τα δεκάδες φιλανθρωπικά καταστήματα της νέας της γειτονιάς, είδε την κούπα της φωτογραφίας.

"Θα τη στείλω στη μαμα μου να κοροϊδέψουμε" σκέφτηκε και γέλασε με την μανία των Άγγλων να περιστρέφουν τα πάντα γύρω από τη Βασιλεία τους,

Και μετά ήρθαν στο μυαλό ΕΚΕΙΝΕΣ οι κάλτσες.

Εκείνες οι χρυσοπληρωμένες κάλτσες που είχε περήφανα αγοράσει, φορεμένες ελάχιστα μέχρι και σήμερα για να διατηρηθούν.

Δεν αγόρασε τίποτα και βγήκε από το μαγαζί σκεπτόμενη ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι μανούλες στο μάρκετινγκ. Έχουν καταφέρει εναν κόσμο ολόκληρο να αγοράζει χάρτινα αφισάκια της βασίλισσας και το λαό τους να πίνει το απογευματινό του τσάι υπό την εποπτεία της late princess τους.

Γύρισε σπίτι και ξέθαψε τα καλτσάκια. 

God how she loved this country!


Photo

Sep 22, 2014
@ 9:05 am
Permalink

"Ορίστε που κατάντησα σαν το τουριστάκι να τραβάω φωτογραφίες το Big Ben και βρέχει κιόλας." Σκέφτηκε ενώ καθάριζε την οθόνη του κινητού από τις ψιχάλες που είχαν αρχίσει πια να πέφτουν όλο και πιο χοντρές.
Έξαλλος ήταν. Ο καυγάς δεν είχε φύγει ακόμα από το μυαλό του ή για να το πούμε καλύτερα αδυνατούσε να σκεφτεί οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό.
Η βροχή είχε δυναμώσει όμως και αναγκαστικά έπρεπε να ξεχάσει τα χτεσινοβραδινά γεγονότα και να βρει ενα μέρος να κρυφτεί αφού όπως πάντα κυκλοφορούσε χωρίς ομπρέλα. Μάγκας. 
"Ας πάω να πιώ ενα καφέ μέχρι να τελειώσει τη συνέντευξη της και μετα θα τα ξεκαθαρίσουμε όλα." Είπε και τράβηξε προς το Waterloo αγνοώντας μέσα στη φούρια του πόση ώρα περπάτημα χρειαζόταν για να φτάσει στο σταθμό. 
Χωρίς ομπρέλα και χωρίς μυαλό. Μια ζωή η ίδια ιστορία. Αλλα αυτή τη φορά είχε και εναν ακόμα μπελά στο κεφάλι του. Ένα μπελά με ξανθά μαλλιά ονόματι Κορίνα.
Απ’ τους γλυκόπικρους μπελάδες που σου κλέβουν το μυαλό και το πετάνε στα βρωμόνερα του Τάμεση. 
Αυτή τη φορά δε θα του γλίτωνε όμως. Θα της τα έψελνε κανονικά. Ή έτσι επαναλάμβανε τουλάχιστον προσπαθώντας (μάταια) να ξεχάσει την αδυναμία που της είχε και να πείσει τον εαυτό του.
Ο ήρωας μας λέγεται Στέφανος. 
Είναι ψηλός, 27 χρονών, φοιτητής και καθόλου ονειροπόλος.
Η Κορίνα είναι λίγο μικρότερη, ενθουσιώδης και κακότροπη
Η σχέση τους σε 2 λέξεις: Εκρηκτικός Συνδυασμός.

"Ορίστε που κατάντησα σαν το τουριστάκι να τραβάω φωτογραφίες το Big Ben και βρέχει κιόλας." Σκέφτηκε ενώ καθάριζε την οθόνη του κινητού από τις ψιχάλες που είχαν αρχίσει πια να πέφτουν όλο και πιο χοντρές.

Έξαλλος ήταν. Ο καυγάς δεν είχε φύγει ακόμα από το μυαλό του ή για να το πούμε καλύτερα αδυνατούσε να σκεφτεί οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό.

Η βροχή είχε δυναμώσει όμως και αναγκαστικά έπρεπε να ξεχάσει τα χτεσινοβραδινά γεγονότα και να βρει ενα μέρος να κρυφτεί αφού όπως πάντα κυκλοφορούσε χωρίς ομπρέλα. Μάγκας. 

"Ας πάω να πιώ ενα καφέ μέχρι να τελειώσει τη συνέντευξη της και μετα θα τα ξεκαθαρίσουμε όλα." Είπε και τράβηξε προς το Waterloo αγνοώντας μέσα στη φούρια του πόση ώρα περπάτημα χρειαζόταν για να φτάσει στο σταθμό. 

Χωρίς ομπρέλα και χωρίς μυαλό. Μια ζωή η ίδια ιστορία. Αλλα αυτή τη φορά είχε και εναν ακόμα μπελά στο κεφάλι του. Ένα μπελά με ξανθά μαλλιά ονόματι Κορίνα.

Απ’ τους γλυκόπικρους μπελάδες που σου κλέβουν το μυαλό και το πετάνε στα βρωμόνερα του Τάμεση. 

Αυτή τη φορά δε θα του γλίτωνε όμως. Θα της τα έψελνε κανονικά. Ή έτσι επαναλάμβανε τουλάχιστον προσπαθώντας (μάταια) να ξεχάσει την αδυναμία που της είχε και να πείσει τον εαυτό του.

Ο ήρωας μας λέγεται Στέφανος. 

Είναι ψηλός, 27 χρονών, φοιτητής και καθόλου ονειροπόλος.

Η Κορίνα είναι λίγο μικρότερη, ενθουσιώδης και κακότροπη

Η σχέση τους σε 2 λέξεις: Εκρηκτικός Συνδυασμός.